ರಾಜಕೀಯ ಭರವಸೆಗಳಲ್ಲಿ 'ಖಾತರಿ' ತಂತ್ರ; ಭರವಸೆಗಳನ್ನು ಖರೀದಿಸುವ ಮೊದಲು ಬೆಲೆಯ ಅರಿವಿರಲಿ

ಚುನಾವಣಾ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಖಾತರಿಗಳು ಹೇರಳವಾಗಿ ಮಾರಾಟವಾಗುತ್ತವೆ. ಆದರೆ ನಾವು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಖರೀದಿಸುತ್ತಿರುವುದು ಅನುಮಾನಗಳು. ಜಾಹೀರಾತಿನಲ್ಲಿ, ನಾವು ಒಂದು ಕೆಲಸವನ್ನು ಅಸಾಧಾರಣವಾಗಿ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಲು ಕಲಿತಿದ್ದೇವೆ: ಜನರನ್ನು ಮನವೊಲಿಸಿ. ಉತ್ಪನ್ನವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಿ, ಅದರ ಅತ್ಯಂತ ಆಕರ್ಷಕ ಅಂಶವನ್ನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳಿ, ಅದನ್ನು ಸರಳಗೊಳಿಸಿ, ಅದನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪ ನಾಟಕೀಯಗೊಳಿಸಿ ಮತ್ತು ಜನರು "ನನಗೆ ಇದು ಬೇಕು" ಎಂದು ಭಾವಿಸುವ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಅದನ್ನು ಪ್ರಸ್ತುತಪಡಿಸಿ. 

ಉತ್ತಮ ಅಭಿಯಾನಗಳು ಉತ್ಪನ್ನದ ಬಗ್ಗೆ ಮಾಹಿತಿಯನ್ನು ಒದಗಿಸುವುದಲ್ಲದೆ, ಅವು ಆಸೆಯನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತವೆ. ಅವು ವಿಶ್ವಾಸವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತವೆ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಅವು ಅನುಮಾನಕ್ಕೆ ಅವಕಾಶ ನೀಡದೆ ವಿಶ್ವಾಸವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತವೆ. ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ನಾವು ರಾಜಕೀಯ ಜಾಹೀರಾತುಗಳನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ ಮತ್ತು ಕೇಳಿದಾಗ ಅವುಗಳನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪ ವಿಭಿನ್ನವಾಗಿ ನೋಡುತ್ತೇವೆ ಮತ್ತು ಕೇಳುತ್ತೇವೆ.

ದೊಡ್ಡ ಭರವಸೆಗಳು, ಪ್ಯಾಕೇಜ್ ಮಾಡಿದ ಪದಗಳು, 'ಖಾತರಿ' ಮತ್ತು 'ಭರವಸೆ' ನಂತಹ ಬಲವಾದ ಭಾಷೆ - ಇದು ಜಾಹೀರಾತಿನ ಮಾನದಂಡಗಳಿಂದ ಉತ್ತಮ ಸಂವಹನವಾಗಿದೆ. ಆದರೆ ಇಲ್ಲಿ ಅಂತರವಿದೆ. ಜಾಹೀರಾತಿನಲ್ಲಿ, ಉತ್ಪನ್ನವು ಭರವಸೆಯ ನಂತರ ಬರುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಆಡಳಿತದಲ್ಲಿ, ಭರವಸೆ ಅನುಷ್ಠಾನದ ನಂತರ ಬರುತ್ತದೆ. ಅಂತರವು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಆರಂಭವಾಗುವುದು ಇಲ್ಲಿಂದಲೇ. ನಾವು ಇದನ್ನು ಮೊದಲು ನೋಡಿದ್ದೇವೆ.

'ಖಾತರಿ'ಗಳ ಸುತ್ತ ಒಂದು ಕಥೆ ಇತ್ತು. ಮಹಿಳೆಯರಿಗೆ ಸಹಾಯ, ರೈತರಿಗೆ ಭರವಸೆ, ಯುವಕರಿಗೆ ಅವಕಾಶಗಳು. ಅದು ನಂಬಲರ್ಹ ಮತ್ತು ಆಕರ್ಷಕವಾಗಿತ್ತು. ಜನರು ಅದನ್ನು ನಂಬಿದ್ದರು. ಆದರೆ ತಿಂಗಳುಗಳ ನಂತರ, ಕಥೆ ವಾಸ್ತವವನ್ನು ಹೊಂದಿಸಲು ಹೆಣಗಾಡುತ್ತಿದೆ ಎಂದು ನಾವು ನೋಡಿದ್ದೇವೆ. ನಂಬಿಕೆ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಕ್ಷೀಣಿಸಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿತು. ನಮ್ಮ ನೆರೆಯ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಅದೇ ಪಾಠದ ಮತ್ತೊಂದು ಆವೃತ್ತಿಯನ್ನು ನಾವು ನೋಡಿದ್ದೇವೆ. ಭರವಸೆಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದ ಪ್ರಣಾಳಿಕೆ. ಆದರೆ ಒಂದು ವರ್ಷದ ನಂತರವೂ, ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಹಲವು ಕಾರ್ಯರೂಪಕ್ಕೆ ಬಂದಿಲ್ಲ.

ಉದ್ದೇಶ, ಮಹತ್ವಾಕಾಂಕ್ಷೆ ಮತ್ತು ಬದ್ಧತೆಯು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಘೋಷಣೆ ಮತ್ತು ಪ್ರಣಾಳಿಕೆಯಿಂದ ಹೊರಬರಲಿಲ್ಲ. ಸ್ವತಂತ್ರ ಮೌಲ್ಯಮಾಪನಗಳು ಆ ಭರವಸೆಗಳಲ್ಲಿ ಹಲವು ಇನ್ನೂ ವಿವಿಧ ಹಂತಗಳಲ್ಲಿವೆ ಅಥವಾ ಯಾವುದೇ ಅರ್ಥಪೂರ್ಣ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಕಾರ್ಯರೂಪಕ್ಕೆ ಬಂದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಸೂಚಿಸುತ್ತವೆ. ರಾಜ್ಯ ಅಥವಾ ರಾಜಕೀಯ ಪಕ್ಷವನ್ನು ಲೆಕ್ಕಿಸದೆ, ಹೆಚ್ಚಿನ ಚುನಾವಣೆಗಳಲ್ಲಿ ಘೋಷಣೆ ಮತ್ತು ವಾಸ್ತವದ ನಡುವಿನ ಅಂತರವು ಒಂದೇ ಆಗಿರುತ್ತದೆ.

ಇದು ನಿರ್ದಿಷ್ಟವಾಗಿ ಒಂದು ಪಕ್ಷದ ಬಗ್ಗೆ ಅಲ್ಲ. ಇದು ಒಂದು ಮಾದರಿಯ ಬಗ್ಗೆ. ಮೊದಲು, ಬಲವಾದ ಭರವಸೆಯನ್ನು ರಚಿಸಿ. ಆದರೆ ನಂತರ, ಅದನ್ನು ಹೇಗೆ ಕಾರ್ಯಗತಗೊಳಿಸಬೇಕು ಎಂಬುದರ ಕುರಿತು ಯೋಚಿಸದೆ, ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಪ್ರಚಾರ ಮಾಡಿ ಮತ್ತು ಮತಗಳನ್ನು ಆಕರ್ಷಿಸಿ. ಸಂವಹನದ ಅದೇ ವ್ಯಾಕರಣವು ಎಲ್ಲಾ ರಂಗಗಳಲ್ಲಿ ಗೋಚರಿಸುತ್ತದೆ. ಭಾಷೆ, ರಚನೆ, ವಿಶ್ವಾಸ, ಭರವಸೆಗಳು, ಮಾತುಗಳು, ಇವೆಲ್ಲವೂ ಪರಿಚಿತವಾಗಿವೆ. ಕಥೆ ನಂಬುವುದು ಸುಲಭ.

ಇದು ಸಾಧ್ಯವೇ? ಈ ಭರವಸೆಗಳ ಬೆಲೆ ಏನು? ಹಣಕಾಸಿನ ಮಾದರಿ ಎಲ್ಲಿದೆ? ಈ ಯೋಜನೆಗಳನ್ನು ದೀರ್ಘಾವಧಿಯಲ್ಲಿ ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದೇ? ಇದಕ್ಕಾಗಿ ಯಾವ ರಾಜಿ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ? ಚುನಾವಣೆಯ ನಂತರ ಈ ರೀತಿಯ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಉದ್ಭವಿಸುತ್ತವೆ. ಚುನಾವಣೆಯ ಮೊದಲು ಯಾರೂ ಇದರ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ದುರದೃಷ್ಟವಶಾತ್, ಮತದಾರರೂ ಅಲ್ಲ.

ಜಾಹೀರಾತಿನಲ್ಲಿ, ನೀವು ಹೆಚ್ಚು ಭರವಸೆ ನೀಡಿ ತುಂಬಾ ಕಡಿಮೆ ನೀಡಿದರೆ,

ಗ್ರಾಹಕರು ಒಮ್ಮೆ ಕ್ಷಮಿಸಬಹುದು. ಅವರು ಎರಡನೇ ಬಾರಿ ಕ್ಷಮಿಸಬಹುದು. ನಂತರ ಬ್ರ್ಯಾಂಡ್ ಮೇಲಿನ ನಂಬಿಕೆ ಕಳೆದುಹೋಗುತ್ತದೆ. ಆಡಳಿತದಲ್ಲಿ ಹಾಗಲ್ಲ, ಅಲ್ಲಿ ವೆಚ್ಚ ಹೆಚ್ಚು. ಏಕೆಂದರೆ ಇದು ಕೇವಲ ನಂಬಿಕೆಯ ವಿಷಯವಲ್ಲ. ಇದು ಜನರ ಜೀವನದ ವಿಷಯ. ಜನರು ತಡವಾಗಿ ಬರುವ ಪ್ರಯೋಜನವನ್ನು ಮೆಚ್ಚುವುದಿಲ್ಲ. ಯಾರಾದರೂ ತಮ್ಮ ಸರಿಯಾದ ಪ್ರಯೋಜನವನ್ನು ನಿಗ್ರಹಿಸಿದಂತೆ ಅವರು ನೋಡುತ್ತಾರೆ. ಇತರ ರಾಜ್ಯಗಳಿಗೆ ಹೋಲಿಸಿದರೆ ಕೇರಳ ಸರಳ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯಲ್ಲ. ಇದು ಮಾಹಿತಿಯುಕ್ತ ಜನರ ಸಮಾಜ. ಇದು ರಾಜಕೀಯವಾಗಿ ಜಾಗೃತ ಜನರ ಸಮಾಜ. ಇದು ಪ್ರಶ್ನಿಸುವವರ ಸಮಾಜ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಇಲ್ಲಿ ಬಲವಾದ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ಇರುತ್ತದೆ.

ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಜಾಹೀರಾತುಗಳನ್ನು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸುತ್ತಿರುವ ನನಗೆ, ಮನವರಿಕೆಯಾಗುವಂತೆ ಏನನ್ನಾದರೂ ಹೇಳುವುದು ಎಷ್ಟು ಸುಲಭ ಎಂದು ತಿಳಿದಿದೆ. ಆದರೆ ಅದನ್ನು ವಾಸ್ತವದಲ್ಲಿ ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಅಷ್ಟು ಸುಲಭವಲ್ಲ.

ಆದ್ದರಿಂದ, ರಾಜಕೀಯ ಪಕ್ಷಗಳಿಗೂ ಒಂದು ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಇದೆ. ಕೇವಲ ಮೌಖಿಕವಾಗಿ ಭರವಸೆಗಳನ್ನು ನೀಡುವುದು ಸಾಕಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಅದು ಹೇಗೆ ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ನಾವು ಸ್ಪಷ್ಟಪಡಿಸಬೇಕು. ಅದಕ್ಕೆ ಹಣ ಎಲ್ಲಿಂದ ಬರುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ನಾವು ಸ್ಪಷ್ಟಪಡಿಸಬೇಕು. ಅದನ್ನು ಯಾವಾಗ ಮತ್ತು ಹೇಗೆ ಕಾರ್ಯಗತಗೊಳಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬುದರ ಕುರಿತು ನಾವು ಮುಕ್ತರಾಗಿರಬೇಕು. ನಾವು ಗ್ಯಾರಂಟಿ ಎಂದು ಹೇಳಿದಾಗ, ಅದು ನಂಬಿಕೆ. ಆ ನಂಬಿಕೆಗೆ ಒಂದು ಆಧಾರ ಬೇಕು.

ಮತದಾರರು ಮಾಡಬೇಕಾಗಿರುವುದು ತುಂಬಾ ಸರಳವಾಗಿದೆ. ಭರವಸೆಯನ್ನು ಆಲಿಸಿ. ಆದರೆ ಪುರಾವೆ ಕೇಳಿ. ಏಕೆಂದರೆ ಇದು ಕೇವಲ ಪ್ರಚಾರವಲ್ಲ. ಇದು ಒಪ್ಪಂದ. ಆ ಒಪ್ಪಂದವನ್ನು ಕೇಳಲು ಒಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ ಇದೆ. ಅದನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಗುತ್ತದೆಯೇ? ಭರವಸೆ ನೀಡುವುದು ಅವರ ಕೆಲಸ. ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆಯನ್ನು ಕೇಳುವುದು ನಮ್ಮ ಜವಾಬ್ದಾರಿ. ಅವರು ಹೇಳಿದ್ದನ್ನು ಪೂರೈಸಲಾಗುತ್ತದೆಯೇ ಎಂಬುದನ್ನು ನಮ್ಮ ಮತದಿಂದ ನಿರ್ಧರಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ.